Milton, czego tu szukasz

Autor: Ewa Solska , Gatunek: Poezja, Dodano: 31 lipca 2010, 08:28:04

*

Milton, czy piekło jest brzydkie?  zapytał nieoczekiwanie   

pozbywał się wszystkiego co się dało

tylko nie wiedział jak się pozbyć ciszy

dlatego nie przestaje potrząsać tym łkającym drzewem

 

*

czy ten świat jest jaki jest tylko dlatego, że myślimy o nim tak jak myślimy

(bo uwierzyliśmy po bożemu w nadawanie imion) ? – a niech cię,  Pascal, to twoja wina

(i Palestriny) – to przez was runęliśmy z ziemi w niebo… uwalani  sensu obcowaniem  

no kto ci pozwolił na ten zakład,  kto? (a tamtemu kto pozwolił na missae ordinarium?)

 

*

pytasz czcigodny Radco – co z tą wolnością? gdzie wolności szukać?  

a spytałeś co z tym dzbankiem na wino?

każdy dzban jest taki, że mu się kiedyś urwie ucho –

to żebyś wiedział dworaku gdzie wolności nie szukać

i ludzi więcej nie gnębił

 

*

dlaczego jesteście tacy smutni?

nie podoba wam się ten ogród, który należy do was?

trzeba tylko uważać, by wasze dzieci go nie zniszczyły

nic z tego  

i tak się poddasz, chociaż nie ufasz swoim synom  

a oni będą cię walić i walić

 

*

- powiedziałeś cesarzowi, Max, że nie sposób kłamać jak nie zna się prawdy?

- powiedziałem cesarzowi:  jeśli me kłamstwo podszywa się pod twą prawdę

to jedno z nas dwojga jest… chore

- co powiedział cesarz?

- cesarz powiedział: jak niesprawiedliwi jesteśmy wobec kłamstwa

skoro z istoty swej tak bardzo chce być prawdą…

 

*

kto rozumie różnicę między Wahrheit a Dichtung  -

to znaczy między prawdą, a tym co zapisane – wierszem?

– ten ślepy kamieniarz –

zajmuje się też okazyjnie układaniem żałobnego parler

o – tam stoi  

 

*

- więc czego ty szukasz  w poezji, Pan Peter?

- ruchu myśli, piękna, gestu prostoty, niektórych odpowiedzi

i tego, jak odchodzić w deszczu – a ty czego tu szukasz?

- ja szukam dobrze postawionych pytań

- czyli niepokoju? – oczywiście niepokoju

i w tym niepokoju szukam sposobu

na dławiącą mnie oczywistość

Komentarze (8)

  • Milton szuka człowieka, stary numer z tym ludziem. Milton mieszka w Hilton na trzecim, o tym wcześniej pisałem pod jednym dziełkiem, ale co tam skoro reszta jest milczeniem, jak mawiał Willy z Globa.

  • Milton też sztuka człowieka lub kawał sztuki w sztuce i sztućce na sztuki.

  • :)
    wiesz - Milton faktycznie mógłby być tym Diogenesem z latarnia szukającym ludzia w biały dzień, ale w pewnym momencie trochę mu odbiło i napisał 'Raj nieutracony'
    O co właściwie chodzi w tym tekście wynika z ostatniej zwrotki (i to, czego tu szuka Milton)

  • .....właśnie ostatnia zwrotka....Bóg mi światkiem, nie trawię przedłużających się dyrdymałów, ale to co tutaj wysmażyłaś łyknąłem w całości....ten koleś odkryje kiedyś, że szukanie dobrze postawionych pytań to główny powód jego kłopotów z dławiącą go oczywistością....nie ma dobrze postawionych pytań, bo nigdy nie wiadomo o co pytać.....co krok to błąd/co cień to krąg/zabawa trwa/trauma ta ta......

  • ciekawe podejście

  • marzy mi się przeczytać wiersz o bukowskim w stylu Miltona i wiersz o miltonie w stylu bukowskiego. to drugie marzy mi się odwrotnie.

  • - ruchu myśli, piękna, gestu prostoty, niektórych odpowiedzi

    wymiata bez prostoty

  • :) to o bukowskim - ciekawe ciekawe....
    ta druga wypowiedź Rafale - mam niejakie trudności z załapaniem formy gramatycznej, którą tu zastosowałeś, także mogę to zrozumieć opacznie, więc tylko o prostocie. Dla niektórych prostotą są kwadraty Malewicza czy linie Mondriana (dla mnie wręcz przeciwnie), dla niektórych zaprzeczeniem prostoty jest... no Dali np (dla mnie - Dali jest przykładem prostoty, przewrotnej, ale tak).
    Ale wracając do poezyjii: Bukowski twoim zdaniem jest za prostotą czy za nieprostotą?

Musisz być zalogowany, żeby dodawać komentarze. Zaloguj się
Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się